Islamitische publiekrecht

In dit boek worden de hoofdlijnen van het islamitische publiekrecht toegelicht, waaronder islamitisch constitutioneel recht (al-siyāsah al-sharꜤiyyah), bestuursrecht, strafrecht (al-Ꜥuqūbāt), financieel recht (zoals zakāt, Ꜥushr, kharāj en andere belastingen), procesrecht (qaḍā’), en internationaal recht (al-siyar).

De vakgebieden van islamitisch recht zijn gebaseerd op de beperkte wetgevende autoriteit die door de sharīꜤah-regels en juridische besluiten is vastgesteld. Ze zijn afhankelijk van secundaire bronnen zoals gebruiken, tradities en het maatschappelijk belang (maṣlaḥah), en vallen onder het publiekrecht, al-siyāsah al-sharꜤiyyah, qānūn (wetboek), en Ꜥurfī ḥuqūq.

Dit boek richt zich op enkele controversiële onderwerpen in de hedendaagse moslimwereld, zoals de vorming van een regering binnen het islamitisch recht en de relatie tussen islam en democratie. De islamitische wet schrijft geen specifieke methode voor staatsbestuur voor, maar de principes van soevereiniteit en religie suggereren een religieuze republiek.

De ideale staat in het islamitisch recht bestond enkel tijdens de periode van de khulafā’ al-rāshidūn. Volgens de sharīꜤah moet islamitisch bestuur gebaseerd zijn op publieke instemming en consultatie. Echter, het ideaal van een islamitische staat, volledig gebaseerd op de sharīꜤah, was slechts een feit gedurende dertig jaar, van de tijd van de Profeet Muhammad en zijn vier opvolgers.

De tegenstrijdigheid tussen de constitutionele ideeën van de sharīꜤah en de historische gebruiken van moslimoverheden heeft door de geschiedenis heen geleid tot juridische en morele dilemma's. De koloniale periode heeft dit dilemma verergerd door het proces van secularisering, wat het dagelijkse juridische en morele leven van moslims ondermijnde.

In dit boek worden de algemene principes van islamitisch constitutioneel en bestuursrecht uitgelegd, evenals de verschillende praktijken van moslimstaten. Moderne termen zoals democratie en theocratie en hun relatie tot islamitische bepalingen worden ook besproken. Het islamitisch strafrecht, financieel recht, procesrecht en internationaal recht zijn gebaseerd op regels die direct voortkomen uit de Qur’ān en de sunnah, gecodificeerd in de boeken van fiqh en vormen samen 85 procent van het rechtssysteem.

De bronnen van het sharīꜤah-recht zijn verdeeld in twee groepen: primaire bronnen (al-Ꜥadillah al-sharꜤiyyah) zoals de Qur’ān, sunnah, ijmāꜤ en qiyās, en secundaire bronnen zoals tradities en maatschappelijke belangen.